سیل تهدیدی توام با فرصت

سیل همانند طوفان و زلزله از جمله مواردی است که بعنوان حوادث غیر مترقبه به شمار می آید ، در این شرایط نیز مدیریت بحران فعال شده و وظایف خود را برای کاهش صدمات ناشی از سیل انجام می دهد ، حوادث غیر مترقبه علیرغم درد ها و آلام و خسارتهای جانی و مالی که با خود به همراه دارند ، می بایست منشاء آموزه ها و تجارب باشند تا در صورت تکرار میزان خسارات و هزینه های مالی و اجتماعی را به حداقل برسانند ، مدیریت کنشی نیز مفهومی است که در دهه 40 میلادی  در برابر مدیریت واکنشی برای پیشگیری و مواجه با شرایط بحرانی و کاهش اثرات آن مطرح گردید و همچنین واکنش در شرایط اضطراری در دهه 80 در انگلستان و استرالیا نیز با همین هدف تببین گردیده و کارشناسان مدیریت بحران توانستند با استفاده از مطالعه در آثار مخرب و همچنین علل بحرانها به نتایج خوبی دست پیدا کنند ، که از جمله موارد آن ایجاد سیستم های مدیریت بحران و واکنش در شرایط اضطراری از جمله آنها است ، سیل پدیده ای است مخرب ، اما آب نعمت است ، چگونگی یکپارچه سازی در جهت کاهش هزینه های ناشی از تخریب و افزایش منافع ناشی از آب حاصل از سیل می تواند در این مطالعه همانند یک مطالعه استراتژی منابعی برای بهینه سازی تصمیمات مدیریتی مورد استفاده قرار بگیرد . و از طرفی می تواند موجبات و اثرات منفی آن را کاهش دهد . از جمله علوم مدیریتی که می تواند در این شرایط مورد استفاده قرار بگیرد  مدیریت دانش است ، تشکیل کمیته های تخصصی مدیریت بحران و کارشناسان سیل و منابع آب و عمران می و مطالعه در آموزه های حاصل از سیل و بکارگیری آن در جهت خلق ارزش از یک طرف و کاهش اثرات تخریبی آن می تواند از جمله اقدامات دانشی باشد ، سیل پدیده است که در سالهای خاصی اتفاق می افتد اما نحوه برخورد و مدیریت صحیح آن و کاهش اثرات تخریبی و کاهش مدت زمان واکنش در برابر گسترش صدمات آن می تواند به دانشی تبدیل شود و در اختیار کمیته های بحران قرار بگیرد تا در زمان بروز حادثه بصورت آزمون و خطا اقدامات صورت نگیرند. در دیدگاه مدیریت دانش ، می بایست فرآیندهای قبل ، حین و بعد از سیل مورد مطالعه قرار بگیرد و تصمیمات متقضی در زمان بروز هریک از آنها اتخاذ شود . اما متاسفانه مدیریت ناصحیح این پدیده و از طرفی احساس مسئولیت همگانی منجر به عدم ساماندهی منظم و ساختار یافته در برخورد با این پدیده می شود که ممکن است هزینه های گزاف اقتصادی و اجتماعی و انسانی داشته باشد . در ادبیات مدیریت کنشی و مدیریت دانشی با بروز پدیده های بحران زا می بایست اثرات و مضرات پدیده رو به کاهش باشد . این امر می تواند از طریق مدیریت صحیح و دانشی پدیده ها اتفاق بیفتد . اما تکرار حوادث و تکرار زیانها و مضرات و افزایش آن حاکی از عدم توجه به مدیریت کنشی و مدیریت دانش در مواجهه با پدیده های اجتماعی از جمله بحران ها می باشد .