عدم نگاه سیستمی در تصمیمات دولتی

امروز صبح تیترروزنامه ایران نوشته بود : دستورجهانگیری معاون اول رئیس جمهوری برای حل مشکل کاغذ

برایم این تیتر و تیترهای مشابه تازگی نداشت چرا که اول ماه مبارک رمضان دستورمقامات دولتی برای کنترل قیمت خرما بود و چند ماه قبل دستور برای کنترل قیمت مرغ و موارد مشابه مانند کنترل قیمت پیاز و شیر و غیره

نگاه موردی به حل یک مساله و هجوم دستگاه تصمیم گیری کشور به سمت کاغذ و پیاز و خرما نشان دهنده نبود یک نگاه سیستمی در حل مسائل اقتصادی است و دولت ها بصورت موردی و در برخی موارد بصورت آزمون و خطا نگاه می کنند ، امروز اگر قیمت کاغذ بالا رفته است باید علت ریشه ای افزایش قیمت و سایر عوامل مرتبط با آن را نیز بررسی کرد و صرفا صدور کاهش قیمت کاغذ نمی تواند موثر باشد چرا که ممکن است همین دستور باعث قطع بی رویه درختان برای تولید بیشتر کاغذ و یا افزایش واردات کاغذ و ورشکستگی تولید کنندگان کاغذ باشد ، شاید یکی از عوامل افزایش قیمت کاغذ افزایش نهاده های انرژی می باشد که دولت بی برنامه به سمت آن می رود ، آیا افزایش قیمت بنزین بر افزایش حمل نقل و در نهایت شرکتهای حمل مواد اولیه کاغذ اثر گذار نیست ، آیا افزایش قیمت انرژی بر افزایش قیمت محصولات تولیدی کارخانه هایی که آهک خاص برای تولید کنندگان کاغذ تولید می کنند نمی شود ، بنابر این در یک فرآیند تصمیم گیری قیمت دولتها باید به تمامی اجزای سیستم نگاه کنند و از نگاه دستوری و روزمره جلوگیری کنند .

دولت ها همیشه ساده ترین روش را در کنترل قیمت ها اعمال می کنند برای مثال افزایش قیمت بنزین که دولت بدنبال آن است باید از دولت پرسید هدف از این افزایش چیست ؟ آیا هدف کاهش مصرف بنزین است یا افزایش درآمد دولت . اصلا اگر هدف کاهش مصرف بنزین است ، پس چرا همین دولت آقای روحانی در ابتدای شروع کار خود کارت سوخت و سهمیه بندی بنزین را که میلیاردها تومان هزینه شده بود را به راحتی حذف کرد ، اگر دولت اعلام می کند که قاچاق سوخت صورت گرفته است ، آیا نباید دولت را به خاطر حذف سیستم سهمیه بندی جریمه کرد ؟ آیا دولت خود مقصر افزایش قاچاق سوخت نشده است ؟

دهها مثال وجود دارد که نشاندهنده عدم تصمیم گیری سیستمی در دولتها می باشد ، دولتها با استفاده از برخی مدیران ناکارآمد و یا اجبار در انجام یک کار مثلا افتتاح یک طرح دولتی در ایام خاص نگاه سیستمی را کنار گذاشته و اهمیتی به اثرات بالقوه و بالفعل آن روی سایر سیستم های فرعی نمی دهند ، هریک از مدیران دولتی صرفا بدنبال کارنامه سازی برای خود می باشد غافل از اینکه این اقدمات هزینه ای اجتماعی کشور را بالا می برد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *